Waarom stuit je altijd op onbegrip wanneer je zegt het contact met je ouders verbroken te hebben (of te willen verbreken)? En wat kan je hier tegen doen behalve de hele situatie opnieuw uitleggen?

Ik begrijp trouwens dat jullie hier geen professionals in zijn maar ik vind het onzin om hiermee naar een maatschappelijk werker te gaan ofzo, bovendien kost me dat te veel geld. Ik hoop dat een van jullie nuttige tips heeft .

@ Mensen die dit niet begrijpen: Ik ben bekend met jullie reacties en meningen, gelieve niet reageren.

Omdat 99% van de mensen van hun ouders houden, en een band met ze hebben waarin dit ondenkbaar is. Nu zeg ik niet dat iemand die het contact verbreekt niet van zijn/haar ouders houdt, maar die heeft zeker een andere band met ze.

Omdat het zo in de maatschappij en iedereen zit ingeramd dat je niet normaal bent als je geen contact hebt met je ouders of dergelijke.. (Als deze nog leven natuurlijk.)

Omdat het op het eerste zicht een extreme oplossing lijkt voor iemand die echt met grote problemen kampt. Waarom het zo lijkt kan ik niet echt uitleggen het lijkt me gewoon zo zoals moechy al zei er gewoon hard "ingeramd". Ik denk dat de enigste oplossing gewoon het hele verhaal doen is. Ook al is het misschien heel privé en wil je het liever niet met iemand delen.