Ik kreeg daarnet een brief binnen met de vraag, "Wil je orgaandonor worden? Ja of nee?". Toen ik deze brief las zette het mij wel diep aan het denken, natuurlijk wil ik het leven redden van anderen. Toch blijft het een hele nare gedachte. Ik zou het zelf niet echt weten of ik mijn afvleesklier, bloedvaten, botweefsel/kraakbeen/pezen, darmen, hart, hartkleppen, hoornvliezen, huid, lever, longen of nieren wil afstaan.

Ik ben wel eens benieuwd wat jullie van orgaandonatie vinden. Ben ook benieuwd wie een orgaandonor is en waarom.

ik wordt wel orgaandonor, wat heb ik aan al mijn organen als ik dood ben dan kan ik ze beter aan iemand geven die er nog wat aan heeft

Ik heb eigenlijk zo'n zelfde mening als Wesley. Ik zou het best willen om inderdaad mensen te redden. Maar GTANerd heeft er ook wel een punt, je weet er toch niks meer van als je overleden bent. Moeilijk..

Ik geloof wel dat k later orgaandonor ga zijn. Je kan mensen de kans geven een goed leven te leiden, nadat je zelf een prettig leventje hebt gehad (hopelijk toch ;p). Je lichaam laten wegrotten in een kist, daar heb je toch niets aan.

Natuurlijk zien familieleden hun dierbare niet graag 'verminkt', maar als je je laat verassen, is dat probleem ook alweer opgelost.

Ik ben orgaandonor voor alles wat ze maar kunnen/willen gebruiken.

Ik geloof niet in een 'leven na de dood', een discussie welke dicht bij deze komt kijken. Zodra ik dood ben, mogen ze dan ook alles gebruiken wat er nog bruikbaar is.

Ik weet het nog niet, nu ik er over nadenk is het wel een fijne gedachten dat je levens kunt redden.

Ik ben een orgaandonor, omdat ik eigenlijk als ik dood ben niet meer aan mijn organen heb. En het is dan een goed gevoel dat je er levens mee kan redden.

Tsjah.. Ik heb er zelf ook veel over na zitten te denken. Want ja het is wel jouw lichaam. Zo dacht ik er over en vond het eigenlijk maar niks.

Maar ja sinds ik februari opnieuw geopereerd ben aan me knie heb ik er wel een beetje andere kijk opgekregen. Ik had me voorste kruisband voor de tweede keer gescheurd en ze gebruikten nu dus een donor spierweefsel voor mij knie. Ik vond het ook gewoon raar idee om een stukje lichaam van iemand anders in mijn lichaam te hebben. Dit zette met wel aan het denken om zelf ook donor te worden. Zo help je andere mensen. Oke, een stukje spierweefsel is inderdaad wel anders dat een nier of een long.

Ik kreeg het verzoek of ik donor wilde worden al heel lang geleden. Net als toen heb ik nu nog altijd een dubbel gevoel. Aan de ene kant is het heel mooi om iemand te kunnen helpen, maar aan de andere kant is het wel vreemd om te weten dat iets van mij verder leeft in iemand anders. Ik heb de keuze gemaakt dat ik mijn nabestaanden laat kiezen. Maar wellicht dat ik dat ooit aanpas.

Ik zit te twijfelen. Aan de ene kant is het raar dat je iets mist, maar aan de andere kant help je een ander. Ook heb je de zekerheid dat je dood je graf in gaat als je een orgaandonor bent, dat voelt ook wel fijn. Voor nu ben ik er nog niet uit, maar zolang ik met dat dubbele gevoel rond loop is het simpelweg 'nee', want als ik kom te overlijden wil ik niet dat mijn nabestaanden zo'n beslissing moeten maken. Ik vertrouw ze wel, maar het is denk ik gewoon heel zwaar als je voor een naaste die is komen te overlijden binnen 24 uur nog zo'n beslissing moet maken.

Ik had gisteren zo'n zelfde brief gehad, omdat je geboren bent in 1993 krijg je die brief stond er bij mij in. Ik heb verder niks met de brief gedaan, dit omdat je iets van 2 brieven in moest vullen over allerlei dingen waar je liever niet over na wilt denken. Als ze iedereen automatisch orgaandonor maken, en dat je een brief in moet vullen als je het niet wilt zou een betere oplossing zijn. Moet je kijken hoeveel brieven er dan verstuurt worden, ik ben niet tegen orgaandonor zijn, maar ook weer geen voorstander ben ik er van. Er stond ook onder in die brief, dat het mischien niet een gelegen moment is om de brief te sturen excuses daarvoor.

Vroeger moest je een papiertje hebben om je organen af te staan als je sterft, nu moet je een papiertje hebben om je organen niet af te staan als je sterft. Dat is volgens mij de wetgeving hier.

Als ik sterf, mogen ze mijn organen aan andere mensen geven. Zelf heb ik er niets meer aan, al moet ik toegeven dat het wel ietwat raar is dat je organen dan in andere mensen zitten..

Edited April 18, 201213 yr by MegaPilot

Ze mogen alles hebben, behalve mijn brein

Ook wil ik zeker weten dat ik 100% dood ben en nooit meer levend kan worden.

Ze mogen alles hebben, behalve mijn brein

Ook wil ik zeker weten dat ik 100% dood ben en nooit meer levend kan worden.

Daar zit het probleem, mensen die geloven in god denken vele dat er na de leven nog meer komt. En om die reden gaan die mensen hun organen niet doneren, ik denk bij mezelf van dood is dood. Dus mijn organen mogen ze wel hebben, maar er zijn toch genoeg conservatieven gelovigen die er anders over denken, in bijvoorbeeld landen als Italie word het niet gewaardeerd als je uberhaud over dingen als orgaandonoren abortus enzovoort begint, daar is het een soort van taboe.

Dank voor dit topic, want dat herinnerde me eraan dat ik mijn Nee nog even vast moest leggen. Dat heb ik namelijk al een paar keer eerder geprobeerd, maar toen werkte de website niet mee. Ik vermoedde al een groot complot om mijn organen te kunnen bemachtigen, maar nu is de Nee toch echt geregistreerd

Waarom een Nee? Omdat ik het helemaal geen fijn idee vind om na mijn dood uit elkaar te worden gehaald. Leg mij maar gewoon in een kist onder de grond en laat de natuur dan maar haar werk doen. Ik weet, het is geen heel sterke reden, maar ik vind het echt helemaal niets om na mijn dood donor te zijn.

Om de discussie wat verder te voeren: wat vinden jullie van het idee dat wel eens wordt geopperd om mensen die zelf geen donor zijn ook geen donor-organen te geven?

Ik denk dat het mij niet zoveel uitmaakt wat ze met mijn lichaam doen als ik dood ben.

Van mij part word ik aan de wetenschap gegeven of halen ze me organen uit m'n lichaam.

Maar of ik echt een vaste keuze heb?

Nee eigenlijk niet echt, Ja of Nee, het maakt me niet uit wat ze met me doen.