Klotepijpen - Een klaagzang over waardeloze broeken

Daar stond ik dan vanmiddag, in de broekenzaak. Naar de andere kant van de stad gefietst, omdat mijn moeder zei dat hier een outlet van de grote merken zat. En ja hoor.

"Goeiemiddag, ik ben op zoek naar een spijkerbroek, en dan eentje met een beetje dunne pijpen." Nou, het meisje (dat eigenlijk geen meisje meer was maar het nog wel erg graag wilde zijn) ging even voor me kijken hoor. Ze kwam eerst met een paar modellen aanzetten waarin ik nog niet dood gevonden wens te worden. Van die rare broeken met allerlei stiksels en knoopjes die daar verdomme helemaal niet horen. Een broek moet gewoon clean zijn, vind ik. Enfin, wanstaltelijke rommel terug het schap in, en iets uitgezocht dat beter beviel.

Het pashokje was een soort groot uitgevallen meterkast, waarin ik maar één stekker uit het stopcontact hoefde te trekken om de hele zaak lam te leggen. Maar hee, ik was in een goede bui, dus ik heb de elektronica netjes laten zitten. Ik trok mijn broek aan en bemerkte meteen al iets wat me niet beviel: de onderkant van de broekspijpen. Veel te wijd. Ik denk dat als je ze over je schoenen zou hangen en een beetje heen en weer wiebelt, je je voeten kunt laten verdwijnen. Daar had ik dus geen zin in. "Ja, ik vind 'm op zich wel oke, maar heeft u niet iets met dunnere pijpen?" Wederom dook ze tussen de rekken. Ik kreeg dezelfde broek aangereikt, maar dan een maat kleiner. Ik ben de kwaadste niet, dus ik dacht: dan pas ik 'm zo gewoon even. Maar nee hoor, weer die klotepijpen. Leuk woord voor galgje trouwens.

"Ja, die pijpen zijn het gewoon net niet, weetjewel," waarop het meisje antwoordde: "ja, wij hebben hier geen skinny jeans, dan kun je beter even bij de H&M kijken."

Skinny jeans? Skinny-fucking-jeans? Die wil ik helemaal niet! Ik wil gewoon een fatsoenlijke spijkerbroek!

Ik keek haar krampachtig lachend aan en verwachtte dat ze elk moment "Haha, nee joh, ik ga 'm even voor je pakken!" zou zeggen, maar een reactie bleef uit. Ik trok mijn eigen broek weer aan, bedankte voor de hulp en liep de winkel uit, het personeel achterlatend in een berg broeken die ik mijn ergste vijand niet toe zou wensen.

Daar stond ik dan, buiten, in een koud januariwindje. De lucht zag er onheilspellend uit alsof er elk moment Duitse zeppelins het Goudse luchtruim zouden doorkruisen. H&M. Mijn koninkrijk voor een H&M.